گاه با يك گل سرخ

گاه با يك دل تنگ

گاه بايد روييد در پس اين باران

گاه بايد خنديد بر غمي بي پايان

مرا به ياد آور

آنگاه كه خواهم رفت

آنگاه كه به سرزمين سكوت خواهم رفت

آنگاه كه دستان تو ديگر جايي براي آرميدن من نخواهد بود

نه

ديگر هيچ گاه بر نخواهم گشت براي بودن در كنار تو

مرا به ياد آور

آنگاه كه روزها از پس روزها نمي آيند

مرا به ياد آور

آنگاه كه درباره ي نقشه هايي ميگويي كه براي آينده مان كشيده اي

ميداني كه اكنون دير است

براي گفت و گو كردن

براي دعا كردن

غمگين نباش

اگر براي اندك زماني فراموشم كني

كه باز به يادم خواهي اورد

اينكه به خاطرم آوري و غمگين باشي

اينكه رد پاي من بر گذرگاه افكارت حك شود

بهتر است از همه چيز را فراموش كردن و لبخند زدن

آروم ميخندي

باز عاشقت ميشم

زخمامو ميبندي

باز عاشقت ميشم

چشمات مهتابه

دستات آتيشه

اينجا كنار تو دنيا تموم ميشه

از گريه ها خالي

تو حال خوشحالي

انگار جهان هيچه عطرت كه ميپيچه

آروم ميخندي باز عاشقت ميشم

زخمامو ميبندي باز عاشقت ميشم

امشب بر شانه هاي دلم كوله باري سنگيني ميكند

كوله باري پر از دلتنگي

دلتنگي هايم را

در پس كوچه هاي تنهاييم فرياد ميزنم

باران دوريت سراپاي وجودم را خيس ميكند

نبودن هايت را با خودم مرور ميكنم

به سوي سرزمين روياها مي روم

به اميد انكه شايد تو انجا رفته باشي

دست هايم را به وسعت دوستت دارم باز ميكنم

و تو را در آغوش ميگيرم

وبا ساده ترين واژه عاشقانه تو را ميخوانم

مهشيييييييييييد عزيززززززززززم تولدت هزار بار مبارك

خيلي دوستت دارم

ميدانم كه هرگز نقاش خوبي نخواهم شد

ديشب دلي كشيدم

شبيه نيمه ي سيبي

كه بخاطر لرزش دستانم

در زير آواري از رنگ مدفون شد

امشب صدايت را ميكشيم

سركش تر از باد

تازه فهميدم كه چرا شبها بيخوابم

بالشم پر از صداي تو بود

صداييي شبيه خنده هاي وحشي طوفان

ولي امشب با قطره هاي رنگ

صدايت را

عشقت را

زنده به گور ميكنم

حالا پرهاي بالشم هر شب قو ميشوند

از شور گريه هايم

تو كه هيچ حسي نداشتي به اين قصه

چرا دلت را در دلم نبش قبر كردي

چرا برگشتي

بگذار آسوده بخوابم

بگذار

مينويسم در اينجا كه شايد خانه ي من است ...

غار كوچك من

به وسعت همه ي دنيا..

پنجره اي به وسعت آسمان...

از روز هايي كه مي شود خيره به آسمان نگريست به جستجوي پرواز

شايد پرنده اي و درخشش ستاره اي و شايد بال هاي جا گذاشته ام

كه سرنوشت زميني ام آنها را از من ربود

اينجا غار من است و همه ي اوهام من پشت ديوار هاي آهكي غار باقي مي ماند

مينويسم در اينجا كه كه خانه ي من است

مينويسم براي كسي كه دوستش دارم

اينجا غار من است

سه شنبه چرا تلخ و بي حوصله

سه شنبه چرا اين همه فاصله

سه شنبه

چه سنگين چه سرسخت

فرسخ به فرسخ

سه شنبه خدا كوه را آفريد

دروغ نبود دوستم داشتي

نگاه عاشقانه هر چقدر هم غلط املايي داشته باشد صفر نيست

من همه بي كسي هامو فقط از دست زمونه مي كشم

دروغ نبود دوستم داشتي

رفتنت هم دروغ نبود

ديشب خواب باران پاييزي نيامده را ديدم

انگار كه تعبير همه رفتن ها

بازگشت به زاد روز شقايق است

در چشمانم تنهايي ام را پنهان مي كنم

در دلم دلتنگي ام را

در سكوتم حرف هاي نگفته ام را

در لبخندم غصه هايم را

دل من چه خرد سال است

ساده مي نگرد

ساده مي خندد

ساده مي پوشد

دل من از تبار ديوار هاي كاهگلي است

ساده مي افتد

ساده مي شكند

ساده مي ميرد

دل من تنها؛تنها؛سخت مي گيرد